สืบเนื่องจาก entry ก่อน ที่เขียนไปสั้นๆ....
ตอนแรกนึกว่าเรื่องการตายของเพื่อนเก่าคนหนึ่ง
 จะจบลง..ด้วยเป็นที่มาของ"ความชอบรถเปิดประทุน"ของเรา แต่มันไม่ใช่แฮะ 
 
คือมันคิดปุ๊ปแล้วก็โพสต์ปั๊บเลย ก็เลยนึกว่ามีแค่นั้น
แต่พอผ่านไป 1วันมันตกผลึกได้อีก 
ตอนนั้นสมองกำลังโล่งๆอยู่ เรื่องราวมันเลยย้อนกลับเข้ามาในหัว.. 
 
เหมือนกับเคยเดินเข้ามาสำรวจห้องนี้จนทั่วแล้วครั้งนึง
แต่พอกลับเข้ามาใหม่ ปรากฏว่าคราวนี้มันมีไอเทมชิ้นเล็กๆ 
สีเหลือง ตกอยู่ที่พื้นอันนึงด้วย..
 
เก็บไอเทมขึ้นมาดู มันเขียนว่า "ยังมีต่อ"
ก็เลย ตกลง ใช้ไอเทมนั้น (อิอิ)
แล้วภาพอดีตที่เหลือ..ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ก็ผุดขึ้นมาฉายเป็นฉากๆๆ ..
 
 
เริ่มกันเลยนะ
...
 

 
...
ยามเย็นของวันหนึ่ง..เมื่อ12 ปีก่อน
 
หลังจากเลิกเรียนเรากลับมาถึงบ้าน กำลังพักผ่อนอยู่ในห้อง
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น แม่มาเรียกบอกว่าจะคุยอะไรหน่อย
 
พอเดินลงไปถึงชั้นล่าง แม่บอกว่า
"ลูก..ต่ายมันฆ่าตัวตาย ตายไปแล้วนะ รถปอฯมารับศพไปเมื่อกี้"
 
หา...!
 
ตกใจร้องจ๊ากเลย ไม่เหมือนในหนังนะที่เค้าจะงงๆกันก่อน
ไม่เชื่อแบบสมจริง แต่คือช่วงนั้นไม่ได้เจอต่ายนานแล้ว เลยไม่ชิน
กับการมีชีวิตอยู่ของเธอเท่่าไหร่.. พอบอกว่าตาย ก็รับรู้ว่าตาย
 
 
คำถามต่อมาออกจากปากไปแบบอัตโนมัติ..
 
ยังไง? มันทำทำไม? มันเป็นอะไร? 
โอ้ๆๆ มายก่อชช !!! ม่ายๆไม่จริง รับไม่ได้..
 
ความหดหู่เข้าเกาะกุมหัวใจเฉียบพลัน
ด้วยความที่รู้จักเพื่อนคนนี้ว่าเป็นเด็กกำพร้า ถูกเก็บมาเลี้ยง พ่อแม่เป็นใครไม่รู้
แถมผู้ปกครองปัจจุบันก็ไม่ใส่ใจเธอนัก ประมาณมีมูลเหตุเป็นคนอาภัพว่างั้น
 
ต่าย..เป็นเพื่อนในละแวกบ้านที่โตมาด้วยกัน คนในซอยจะรู้ว่า
มีสาวสวยอยู่เพียง 3คนนี้ก็คือต่าย กระแต และผู๊แย๊วโตหลิง (เฮ้ยจิงง่ะ..?Kiss)

แต่ตอนโตมา..ต่ายกลับเป็นเด็กกำพร้าที่สวยสะพรั่ง
มีหนุ่มๆมาจีบเพียบบเลย เธอก็เลือกเอารวยๆ หล่อๆ
ขับซีรีส์5 มาส่งบ้าน.. ราวกับมันชดเชยการขาดความรัก
และปัญหาชีวิต คล้ายๆเรา
 
แต่แล้วเธอก็มาฆ่าตัวตาย เพราะอะไรถามแม่แม่ก็ไม่รู้
บอกให้เราเดินไปถามญาติๆที่บ้านเธอเอาเองละกัน

 
...
ร้องไห้ดิเรา ต่อมน้ำตาแตก โศกเศร้ามากมาย
อดคิดไม่ได้ว่า..ตอนมันทำตัวเอง มันจะคิดอะไรอยู่?
ทำไมเราไม่อยู่กับเธอตอนนั้น? ถ้าเราอยู่เธอคงจะไม่ทำแบบนี้ชิมิๆ?
 
อยากคุยกับต่ายๆๆ
แต่......มันสายไปแล้ว
 
 
 Tongue out 
 
 
เสียใจ.. เสียดายความสวยของเธอมากๆด้วย
 
เดินร้องไห้ตลอดทางไปจนถึงบ้านต่าย อยู่ห่างไป 300 เมตรได้มั๊ง
ไปถึงก็เจอแม่(บุญธรรม)กับยาย(บุญธรรม)ของต่าย นั่งอยู่ในบ้าน
พอเค้าเห็นเราก็เรียกเข้ามานั่งคุย.. 
 
อะไรๆๆ ยังไงๆๆๆ ยายเล่าให้ฟังหมด 
 
ว่าเมื่อช่วงบ่าย ต่ายยังมีชีวิตอยู่..
เธอกลับจากไปเรียนมาเหมือนเรา แต่ต่ายเรียนที่ ม.ศรีปทุม
บ่ายวันนั้น..ก่อนกลับบ้านแวะทานสุกี้กับเพื่อนที่ ม.ก่อน
 จำแม่นเลยว่าเป็นเอ็มเคสาขาพหลโยธิน ที่มีโออิชิอยู่ข้างๆน่ะ
 
กลับมาถึงบ้าน..บอกว่าเพลียแล้วก็นอนพัก
ทราบว่าท้องเสียไม่รู้ไปกินอะไรมา สันนิษฐานว่าเพราะมะขามหวาน
ยายบอกว่าเห็นต่ายถือกินอยู่เป็นถุงๆ
 
ต่อมายายก็ขึ้นไปดูอาการอยู่เรื่อยๆ ต่ายทั้งอาเจียน..ทั้งหลับ
ไปลูบๆหลังต่าย หลังก็ยังอุ่นๆ แต่หลังจากนั้นไม่นานเพื่อนเราก็ตัวเย็นลง
ยายลองปลุก.. ปรากฏว่าไม่ตื่นแล้ว ต่ายนอนนิ่งไม่ไหวติง
 
ยายโทรเรียกรถปอเต๊กตึ๊ง พาส่งโรงพยาบาลใกล้สุดทันที..
 
 
นั่นปะไร.. มันฆ่าตัวตายช่วงไหนละเนี่ยะ ?!? Laughing
 
 
...
ยายเล่าต่อ..ว่าที่โรงพยาบาล ก่อนยายกลับ
หลังหมอยืนยันว่าเสียชีวิตแน่นอนแล้ว ทางฝ่ายนิติเวช
แจ้งผลการชันสูตรมาว่า สาเหตุการตายเกิดจาก"ขาดน้ำ"
 
ห้ะ? Sealed
 
ขาดน้ำแล้วตายมันเป็นจั๊งได๋..(เราเมื่อ12ปีก่อน โคตร งง เลย) 
กระหายใคร่อยากจะรู้มากมาย
 
คือ.."ถ้าไม่ได้กินน้ำแล้วตาย" เนี่ย เก็ตล่ะ..
 
แต่ทำไมคนนอนอยู่บ้านแท้ๆ ถ้าถึงขนาดจะตายแล้ว
 มันจะไม่รู้ตัวบ้างเลยเหรอ ปกติตอนเราหิวน้ำยังกระเสือกกระสน
หาน้ำมากินได้ แล้วทำไมเพื่อนเราไม่กินน้ำวะ ถึงกับตาย?
 
สัญชาตญาณมันอยู่ไหนซะล่ะ?
 
สงสัยๆๆๆๆๆ
 
...
 
ว่าแล้วก็นึกขึ้นได้ ที่เราสงสัยมากไปกว่านั้น
และต้องการคำตอบเด๋วนี้เลย คือ..
 
"แม่..! ไปเอาเรื่องฆ่าตัวตายมาจากไหน หือ?" 
 
เช็คบิลแม่ทันที ก้าวแรกหลังเดินออกจากบ้านต่าย
 
"อ่า..ก็ไอ้พวกแม่แดงมันบอก" แม่พูดหน้าจ๋อยๆ (แม่แดงคือแม่ค้าส้มตำข้างๆบ้าน)
 
อ่อ ที่แท้ก็ข่าวลือชาวแก๊งค์... อี สรัดด บ้านเค้าห่างไป
ไม่ถึงครึ่งกิโล แม่งลือกันซะดราม่า ไอ้เราแค่เดินไปคุย
แป๊ปเดียวก็เข้าใจเรื่องราวแล้วนะเนี่ย
 
ทำไมคนเราแม่ง... !@#$%^&*
 
เกิดคำถาม "ทำไมพวกมึงต้องลือ?" สื่อสารกับเขาก็ได้นี่ ถ้าอยากรู้
แต่นี่มาพูดเอาเอง คิดเอาเอง? แถมมีคนเชื่อแล้วไปบอกต่อด้วย
ความอยากรู้มันเกินขอบเขตไปไหม รู้จักให้เกียรติคนกันเหอะไหม?

 
 
...
 ณ งานศพของต่าย วันเผา...
[ดีเทลของ entry - "อดีตเพื่อน"]
บนเมรุที่จุดไฟวอร์มเตาได้ที่ สัปเหร่อเรียกเพื่อนๆ มาดูศพเป็นครั้งสุดท้าย
เราเป็นคนหนึ่งในเกือบยี่สิบคน ที่ขึ้นไปบอกลาต่าย..
 
 
มากับครบแล้ว เจ้าหน้าที่ทำการงัดฝาโลงออก..
เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ได้เห็นศพแพ็กเกจประหยัด..(คือสวด3วัน+ไม่ดองยา)
 
ซึ่ง..เพิ่งรู้เดี๋ยวนั้น ว่าต่ายใช้แพ็กเกจนี้..
ซึ่ง..เพิ่งรู้เดี๋ยวนั้น ว่าศพที่ไม่ดองยา เมื่อผ่านไป3วันจะเป็นอย่างไร
ซึ่ง..เพิ่งรู้เดี๋ยวนั้น ว่ากลิ่นหนูตายตอนแห่3รอบเมรุ ที่แท้เป็นของต่ายเอง
 
แต่ที่ไม่รู้เลย ก็คือ ชะตากรรมของกูและเพื่อนๆ
ที่มาอยู่กันพร้อมหน้านั้น จะต้องช็อคกุขนาดไหน
 
ตอนนั้นผ่านชีวิตมาแล้ว 22ปี ไปร่วมงานศพมาก็เยอะ
ศพที่เป็นเพื่อนและญาติสนิทก็ได้ขึ้นไปดูบ้าง
เห็นน้ำมะพร้าวกระแทกหน้าศพบ้างอะไรบ้าง.. ก็ไม่หวั่น
 
เคยนั่งง้างมือศพออก แล้วจับไว้อย่างงั้นให้แขกสามารถรดน้ำได้ก็ทำ
ตอนนั้นยังเด็ก อายุ13เอง ก็ทำไปได้ ไม่ใช่คนขี้กลัว ไม่เคยกลัวศพ
 
แต่คือทุกศพฉีดฟอร์มาลินดองไว้กันหมดไง งานนี้เลยไม่รู้จริงๆ
 ว่าเดี๋ยวจะได้เห็นศพต่ายแบบที่ไม่ใช่เพียงคนนอนหลับ หน้าอ้วนๆ
 
ต่ายเป็นคนผอมๆ ตอนตายเธอก็ยังสาว ยังสวยสะพรั่ง
ก้นงอน หุ่นดีมาก รูปหน้ายาวๆ สไตล์..อั้ม-พัชราภา นะ
ไม่ได้เว่อร์ รอยยิ้ม น้ำเสียงทักทายของเธอ..จำได้แม่น
 
แต่มาวันนี้.. เมื่อฝาโลงถูกยกออก
 
ร่างเกร็งๆ ดีดขึ้น ศรีษะโผล่พ้นขอบโลงขึ้นมา
สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าต่ายที่ลูกตาถลน..
 
มันทะลักออกมา เป็นเนื้อตาขาวๆ ยื่นยาวเฟื้อยออกมาร่วมฟุต[*]
เห็นเส้นเลือดแดงประปราย สุดปลายทางมีลูกตาดำแปะอยู่เป็นจุดเล็กๆนิดเดียว..
กับลิ้นจุกปากที่แลบยื่นออกมายาวมากๆ เกือบศอก ระยะพอดีกะลูกตาเลย[*]
 [เป็นการเล่าจากความรู้สึกที่จดจำมานะ
อาจจะเว่อร์กว่าความเป็นจริง แต่ความรู้สึกมันขนาดนั้นจริงๆแหละค่ะTongue out]

เข้าใจที่มาของภาพผีตาถลนในหนังแล้ว..ศพตามธรรมชาติเค้าเป็นกันแบบนี้นี่เอง
ที่ผ่านมาเราไปแต่งานศพแอ๊บแบ๊ว ที่ทำเป็นแอ๊บหลับกันไปงั้นสินะ
 
แต่คือ ผีในหนังอะโผล่มาแป๊บเดียว
ต่างจากตรงหน้าเราที่มันอยู่ตรงนั้นอย่างนั้น... นาน...มาก
Foot in mouth 
 
มือบวมๆที่ใกล้ปริสองข้าง ถูกมัดเข้าด้วยกัน
มีธูปและดอกบัวตรงกลาง..
 
บนนั้นคือเมรุ..ที่อยู่สูงจากพื้นขึ้นมาหลายขั้นบันได
ลมจึงโกรกแรงพัดวนเวียนปะทะศพไปมา
 
ต่ายเป็นคนผมยาวมาก ไว้ถึงเอวเลย..
ผมของเธอจึงถูกลมพัดสยาย ปิดๆเปิดๆ..ใบหน้าของเธออยู่อย่างนั้น
 
พร้อมกับกลิ่นระเบิดเน่าทักทายจมูกทุกคนที่ตั้งใจขึ้นมาบอกลา
แต่ค