ผู้แย๊วโตหลิง

รักแล้ว ให้อภัย ให้หัวใจ ให้สิ่งของ ฯลฯ อะไรก็ได้ตามแต่จะศรัทธา

ส่วนผู้รับ ท่านสามารถรัก เพราะเป็นฝ่ายรับได้

หรือเมื่อรับมาแล้ว จะรักตอบหรือไม่ก็ได้..

และไม่ว่าผู้ให้ จะให้เพราะรักหรือไม่ก็ตาม

เพราะถ้ารับแล้วรักตอบ หากเป็นการรับจากคนที่ให้ด้วยใจ..

ให้เพราะรัก ก็จะเป็นรักที่สมบูรณ์ได้

แต่ถ้ารัก..เพราะได้รับจากคนที่หวังรักเพียงอย่างเดียวนั้น

ผู้รับก็จะเป็นฝ่ายรักเขาเพียงข้างเดียว...

เพราะผู้ให้ที่หวังเพียงถูกรัก มิได้ให้ความรัก แต่ให้สิ่งอื่นแทน

ส่วนผู้รับแม้จะรักตอบ แต่ก็ไม่เคยเพียงพอต่อผู้คาดหวังอยู่เสมอ...

นั่นคงเป็นเพราะผู้ให้ที่หวังเพียงถูกรัก นั้น ท่านไม่ได้รู้จักความรัก

ไม่รู้จักรักจึงหวังต้องการรัก เพียงเพราะอยากรู้ว่าการถูกรักเป็นอย่างไร?

แต่ไม่เคยลองรักใคร เพราะไม่ตั้งใจอยากเรียนรู้ ไม่ใส่ใจ ไม่เห็นคุณค่า

ในเมื่อท่านไม่รู้จักความรัก แต่ท่านถูกรัก

..แล้วท่านจะสามารถซาบซึ้งใน รัก ได้อย่างไร?

ท่านมองเห็นรักไร้ค่า เปรียบได้ดังของนอกกายที่ท่านแลกมา?

ท่านจึงสับสนและไม่เคยพอใจในสิ่งที่ท่านได้รับ

เพราะแท้จริงแล้วรักคือปัจเจก หาสิ่งใดแทนค่ามิได้

ท่านจึงไม่สามารถมอบสิ่งใดก็ตามเพื่อแลกกับรัก

เว้นเสียแต่ ท่านจะมอบรักสถานเดียวเท่านั้น

มอบรักโดยไม่กลัวความเจ็บปวด รักโดยไม่มีเงื่อนไข

เมื่อท่านมอบรักให้แล้ว ท่านจึงมอบสิ่งอื่นให้แก่ผู้รับได้

มอบความใส่ใจ ความห่วงใย เวลาในชีวิต อสังหาริมทรัพย์ ฯลฯ

นั่นแหล่ะ.. ที่ว่ารักคือการให้

แท้จริงแล้วมันน่าจะคือ "รัก..คือการให้..รัก"