80 ปี สดุดี หมีงี่เง่า

posted on 19 Oct 2006 03:32 by chalita  in 2005-2007, favorite


เจ้าหมีงี่เง่า(Silly Old Bear)หรือ เจ้าหมีพูห์ ตอนนี้มันเป็น
หมีปู่ไปแล้ว เพราะครบรอบตีพิมพ์(หรือวางจำหน่ายนี่แหล่ะ)
มาถึง 80 ปีเมื่อ 14 ตุลาคม นี้เอง แต่ทำไมเราเห็นแต่ดีสนี่ย์
(อเมริกา)ฉลองหว่า? search ยังไงที่ฝั่งอังกฤษก็เห็นมีแต่
ใน BBC. แถมลงรูปที่เป็นแบบฉบับของดีสนี่ย์ด้วย.. หรือว่า
ที่เราหลงดีใจกับการฉลองนั้น แท้จริงมันเป็นเพียงการตลาด
ของดีสนี่ย์ออนไอซ์เท่านั้นเองหรือ?

เราหลงรักวรรณกรรมเรื่อง Winnie-the-Pooh และThe House
at Pooh Corner
อย่างมาก โดยแต่ก่อนเคยรู้จักชื่อเสียงมาบ้าง
แล้วในแบบฉบับของดีสนี่ย์นั่นแหล่ะ ในตอนแรกเราเห็นมันเป็นเพียง
การ์ตูนที่เป็นอิมเมจของสินค้า เหมือนแมวคิตตี้ กบเคโระ ฯลฯ
มันไม่
ได้ต่างอะไรไปจากมิกกี้เมาส์เลย(เต็มที่ก็มีวีดีโอการ์ตูนประกอบพอ
ให้มีเรื่องราว)ซึ่งเราก็ไม่ได้ชอบหมีพูห์แต่อย่างใด แต่ก็สงสัยมานาน
แล้วว่าทำไมมันถึงมีชื่อเสียงนัก...

จนวันนึงชะตาชีวิตก็พาให้ไปพบหนังสือแปลเล่มหนึ่ง บนชั้นวางใน
ร้านดอกหญ้าสาขาชั้นห้าเซ็นทรัลปิ่นเกล้า(ตอนนี้เปลี่ยนเป็นร้าน
นายอินทร์ไปแล้ว)วันนั้นเองที่เราได้รู้จักกับเนื้อแท้ของหมีงี่เง่าตัวนี้
และเพื่อนๆที่แทบจะมีคาแรกเตอร์แบบนี้อยู่จริงบนโลกเสียด้วยซ้ำ
ภาพวาดของคุณ E.H.Shepard ที่แม้จะดูไม่เหมือนตุ๊กตาตัวจริง
ของคริสโตเฟอร์(โรบิน)แต่มันกลับตรงกับอารมณ์และบุคลิคของ
พวกมันที่อยู่ในใจเรายังไงอย่างงั้น

...ไม่น่าเชื่อว่าหมีตัวนี้ จะมีอะไรมากไปกว่าการตลาด...

ประทับใจมันตรงนี้แหล่ะ ยิ่งได้อ่าน ยิ่งประทับใจ

เราไม่เคยหัวเราะกับหนังสือเล่มไหนอย่างนี้มาก่อน เราเคยขำกลิ้งกับ
หนังสือพี่โน๊ตอุดมนะ แต่รอยยิ้มและเสียงขำจากการอ่านหมีพูห์นั้น มัน
ต่างไปโดยสิ้นเชิง แถมยังไม่พบจากการอ่านหนังสือเล่มไหนๆอีกด้วย

รู้สึกถึงความรักลูกชาย(Christopher Milne)
ของผู้ประพันธ์
(A. A. Milne)แต่นึกไม่ออกหรอกว่ารักมากแค่ไหน ถึงได้เล่า
นิทานเป็นเรื่องราวจากตุ๊กตาของคริสโตเฟอร์ได้ขนาดนี้

อ่านจบแล้ว ก็ยังไม่ใช่ว่าได้แค่ขำๆหรอกนะ สิ่งที่รู้สึกว่าได้ ก็คือ ถูก
จรรโลงใจให้หัวใจมันพองโต กับบางสิ่งที่คล้ายความรักที่เราไม่แน่ใจ
ว่ามันคืออะไร..แค่รู้ว่ามันยิ่งใหญ่มาก, ความซื่อบริสุทธิ์ที่แม้แต่เรา
คนกร้านโลกแล้วแต่กลับสัมผัสมันได้, ความเชื่อในฝันที่มันใกล้เคียง
กับความจริงอย่างแยกไม่ออกแต่ปราศจากอันตรายใดๆที่จะเชื่อ และ
ปรัชญาสุดล้ำลึกบางอย่าง ที่แฝงตัวไว้แทบจะทุกตัวอักษรและลายเส้น

เป็นหนังสือที่เราแนะนำให้กับทุกคนที่เราชอบเลยนะ มันถูกยืมไปแล้ว
กลับมาหาเราหลายต่อหลายครั้ง ทุกครั้งที่มันกลับมาจะมาพร้อมกับรอย
ยิ้มของคนที่ยืมไปบวกกับแสดงอาการเห็นด้วยว่าซาบซึ้งกับมันจัง บาง
คนถึงกับมองว่าเราเองนั่นแหล่ะ คือหมีพูห์


มีครั้งนึง แนะนำให้หลานตัวดียืมไปอ่าน เธอส่งกลับมา แล้วบอกว่า
"หมีพูห์ในหนังสือไม่เห็นสนุกเลย ในวีดีโอสนุกกว่า" แล้วเธอก็กอด
ตุ๊กตาพาวเวอร์พัฟเดินจากไป ทั้งๆที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นแล้ว

อือม์..ก็เป็นครั้งเดียวที่ดันเอาหนังสือไปให้คนที่ไม่อ่านหนังสือยืมน่ะ
เพียงเพราะเห็นว่าหลานสะสมตุ๊กตาหมีพูห์ไว้เยอะ ก็เลยคิดไปเอง
ว่าเธออาจจะดีใจที่ได้รู้จักมันอย่างแท้จริง ได้รู้ว่ามันมีเนื้อใน ที่ไม่ใช่
แค่เพียงนุ่น หรือแค่ใบหน้าสีเหลืองพร้อมตัวอักษร"P O O H"อยู่บน
กระติกน้ำ มันเป็นหมีที่งี่เง่าสมองเล็ก แต่กลับมีโปสเตอร์แสดงภาพ
มันกำลังบวกเลขอย่างชาญฉลาด..?


เอ..หรือมันจะสามารถเข้าใจโลกใบนี้ผ่านคณิตศาสตร์นะ?

แสบจริงๆเลย ที่หมีพูห์กลับไปเป็นเพียงแค่สัญลักษณ์บนสินค้า ทั้งๆที่
มันสามารถจรรโลงหัวใจคนจำนวนมากได้ ดั่งเนื้อแท้ของบุคคลท่านหนึ่ง
ที่ประดุจดั่งทองคำทว่ามีค่ามากกว่าอย่างหาค่าไม่ได้ แต่กลับถูกความ
พยายามจากคนที่บูชาวัตถุบางจำพวก เบียดบังท่านให้เหลือเป็นเพียง
สัญลักษณ์ ซึ่งก็ทำไม่สำเร็จ เพราะทองแท้ก็คือทองแท้วันยันค่ำ ไม่ว่า
จะเป็นความนิยมในวัตถุ หรือหน่วยงานจากประเทศมหาอำนาจใดๆ
ก็เปลี่ยนมันไม่ได้

บอกแล้วไง ว่าหมีพูห์มีปรัชญาซ่อนอยู่...

ขอบคุณ คุณธารพายุ และทุกคนเลย
ที่แปลมันออกมาให้เราอ่านกันค่ะ

...

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

อ่านแล้วเข้าใจอะไรอะไรมากขึ้นเลยขอรับ
น่าอิจฉาตัวการ์ตูนนะคะ
ไม่แก่ขึ้นเลย มีแต่อายุเท่านั้นที่เปลี่ยนไป ...

ปล. เราอ่านหนังสือเรื่องวินนี่ เดอะ พูห์ แล้วคะ
แต่เราว่า มันไม่สนุกอะ สู้ดูการ์ตูนไม่ได้
หรือบางทีมันอาจจะเข้าใจยากไปหน่อย ... :)

#2 By ,, สายรุ้ง ,, on 2006-10-19 19:22

อือม์.. บางทีน้องเกียน(คุณสายรุ้ง)อาจจะยังเด็กอยู่ก็เป็นได้ ถึงได้มีความรู้สึกว่าเป็นการ์ตูนมันสนุกกว่า(หลงไปว่าหลานเสียตั้งนาน สงสัยต้องเปลี่ยนการคิดใหม่แล้วอ่ะ)

คนที่ยังไร้เดียงสาอยู่เนี่ย ถ้ามาเจอหมีซื่อๆซักตัวก็คงจะไม่ตื่นเต้นหรอก(เพราะคล้ายกับจะเป็นพวกเดียวกัน^^) เด็กๆจึงต้องอาศัยสิ่งกระตุ้นเร้า เพื่อปลุกจินตนาการและการเรียนรู้อีกหลายๆอย่าง เกียนและหลานของพี่ถึงได้รู้สึกสนุกไปกับการ์ตูน ที่ตรงกันข้ามกับนิยายต้นฉบับที่เรียบง่ายเสียจนไม่รู้ว่ามันสนุกตรงไหน?

ไม่เหมือนกับพี่ตอนนี้ ที่เห็นด้านลบ ความจอมปลอมและเสแสร้งของมนุษย์บนโลกเสียเยอะ(จนหัวใจมันเริ่มแข็งกระด้าง ด้าน และเย็นชาไปเกือบหมดแล้ว) พอมาเจอเรื่องที่ผู้ใหญ่ด้วยกัน เล่าถึงบางสิ่ง(ที่สมมติขึ้นมาในเชิงเปรียบเทียบ)ได้อย่างใส ซื่อ บริสุทธิ์ ราวกับคนที่ไม่ลืมความเป็นเด็กในตัวเองไป ไม่ว่าร่างกายจะอายุเท่าไหร่แล้วก็ตาม...

มันเลยประทับใจกับความเรียบง่าย(อย่างสมวัย)น่ะน้องเอ๊ย..

เฮ้อ ยายมันแก่แล้ว หมีพูห์เนี่ยมันเลยเป็นสุดยอดในดวงใจเลยไง

อ่ะ ก็แล้วไหนใครๆก็บอกว่าวินนี่เดอะพูห์เป็นวรรณกรรมเยาวชนไง? คงจะผิดแน่แล้วค่ะ จากคอมเมนต์นี้พี่เริ่มคิดแล้วว่ามันเป็นนิทานสำหรับผู้ใหญ่ต่างหากล่ะ

เฮ้อ..ขอบคุณในความคิดเห็นอันมีค่านะคะน้องเกียน ส่วนน้องอีกคนนึง(#1)พี่ก็ดีใจนะและอยากให้น้องทำความเข้าใจในโลกใบนี้ต่อไปค่ะ อย่าหยุดนา..
ขอบคุณพี่ชลิตาเสมอค่ะที่เข้าใจกันวันนี้ขอสารภาพว่ายังไม่ได้เข้ามาอ่านนะคะ แต่ว่ามาทักทายก่อน....ขอบคุณมากมายค่ะ แม้ว่าเบญจเพสของเป้จะช่างเลวร้าย(ปีนี้พ่อป่วยหนัก คุณย่าเสีย คุณยายเสีย เป้เรียนไม่จบ) แต่เป้ก็จะพยายามยืนอยู่ให้ได้ ด้วยกำลังใจดีดี จากคนรอบข้างดีดี เช่นพี่ชลินะ ขอบคุณมากมาย

#4 By NuNual on 2006-10-22 07:38

ชอบหมีพูห์มาก ๆ หลังจากอ่านหนังสือ อิอิ

#5 By no one on 2007-01-06 12:47

คัยมีรูปช่วยโพสเข้ามาหน่อยนะ

#6 By ม๋าเหมี่ยว (61.19.65.127 /61.19.65.127, 61.19.65.127) on 2007-05-26 18:58

ชอบหมีพูห์มากกกกกกกกกกกกกกกกก

#7 By รักพูห์ (203.172.201.1 /10.250.61.68) on 2007-07-20 15:23

ง่า หลานชื่อมะเมี่ยว..sad smile
#6 คงเป็นความบังเอิญ...
ใช่ไหม?
ชอบลายเส้นดั้งเดิมของหมีพูห์มากกว่า มันเรียบง่าย และน้อยดี ส่วนตัวชอบเพลงประกอบของเรื่องนี้มากกว่า มีอยู่อัลบั้มหนึ่ง นำมาบรรเลงในแบบ jazz เพราะมาก ๆ เลยครับ ลองหามาฟังดูสิครับ

#9 By เจ้าชายน้อย on 2007-12-14 13:15