80 ปี สดุดี หมีงี่เง่า
posted on 19 Oct 2006 03:32 by chalita in 2005-2007, favorite
เจ้าหมีงี่เง่า(Silly Old Bear)หรือ เจ้าหมีพูห์ ตอนนี้มันเป็นหมีปู่ไปแล้ว
เพราะครบรอบตีพิมพ์(หรือวางจำหน่ายนี่แหล่ะ)มาถึง 80 ปี
เมื่อ 14 ตุลาคม นี้เอง แต่ทำไมเราเห็นแต่ดีสนี่ย์(อเมริกา)ฉลองหว่า?
search ยังไงที่ฝั่งอังกฤษก็เห็นมีแต่ใน BBC.
แถมลงรูปที่เป็นแบบฉบับของดีสนี่ย์ด้วย..
หรือว่าที่เราหลงดีใจกับการฉลองนั้น
แท้จริงมันเป็นเพียงการตลาดของดีสนี่ย์ออนไอซ์เท่านั้นเองหรือ?
เราหลงรักวรรณกรรมเรื่อง
Winnie-the-Pooh และ
The House at Pooh Corner อย่างมาก
โดยแต่ก่อนเคยรู้จักชื่อเสียงมาบ้างแล้วในแบบฉบับของดีสนี่ย์นั่นแหล่ะ
ในตอนแรกเราเห็นมันเป็นเพียงการ์ตูนที่เป็นอิมเมจของสินค้า
เหมือนแมวคิตตี้ กบเคโระ ฯลฯ
มันไม่ได้ต่างอะไรไปจากมิกกี้เมาส์เลย
(เต็มที่ก็มีวีดีโอการ์ตูนประกอบพอให้มีเรื่องราว)
ซึ่งเราก็ไม่ได้ชอบหมีพูห์แต่อย่างใด แต่ก็สงสัยมานานแล้ว
ว่าทำไมมันถึงมีชื่อเสียงนัก...
จนวันนึงชะตาชีวิตก็พาให้ไปพบหนังสือแปลเล่มหนึ่ง
บนชั้นวางในร้านดอกหญ้าสาขาชั้นห้าเซ็นทรัลปิ่นเกล้า
(ตอนนี้เปลี่ยนเป็นร้านนายอินทร์ไปแล้ว)
วันนั้นเองที่เราได้รู้จักกับเนื้อแท้ของ"หมีงี่เง่า"ตัวนี้และเพื่อนๆ
ที่แทบจะมีคาแรกเตอร์แบบนี้อยู่จริงบนโลกเสียด้วยซ้ำ
ภาพวาดของคุณ E.H.Shepard
ที่แม้จะดูไม่เหมือนตุ๊กตาตัวจริงของคริสโตเฟอร์(โรบิน)
แต่มันกลับตรงกับอารมณ์
และบุคลิกของพวกมันที่อยู่ในใจเรายังไงอย่างงั้น
ไม่น่าเชื่อว่าหมีตัวนี้ จะมีอะไรมากไปกว่าการตลาด...
ประทับใจมันตรงนี้แหล่ะ ยิ่งได้อ่าน ยิ่งประทับใจ
เราไม่เคยหัวเราะกับหนังสือเล่มไหนอย่างนี้มาก่อน
เราเคยขำกลิ้งกับหนังสือพี่โน๊ตอุดมนะ
แต่รอยยิ้มและเสียงขำจากการอ่านหมีพูห์นั้น..
มันต่างไปโดยสิ้นเชิง
เราได้สึกถึงความรักลูกชาย(Christopher Milne)
ของผู้ประพันธ์(A. A. Milne)นะ
แต่นึกไม่ออกหรอกว่ารักมากแค่ไหน ถึงได้เล่านิทานเป็นเรื่องราว
จากตุ๊กตาของคริสโตเฟอร์ได้ขนาดนี้
สิ่งที่รู้สึกคือ ถูกจรรโลงจนหัวใจมันพองโต
กับบางสิ่งที่คล้ายความรักที่เราไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร..
แค่รู้ว่ามันยิ่งใหญ่มาก,
ความซื่อบริสุทธิ์
ที่แม้แต่คนกร้านโลกแล้วก็ยังกลับสัมผัสมันได้,
ความเชื่อในฝันที่มันใกล้เคียงกับความจริงอย่างแยกไม่ออก
แต่ปราศจากอันตรายใดๆที่จะเชื่อ และปรัชญาสุดล้ำลึกบางอย่าง
ที่แฝงตัวไว้แทบจะทุกตัวอักษรและลายเส้น
เป็นหนังสือที่เราแนะนำให้กับทุกคนที่เราชอบเลยนะ
มันถูกยืมไป และคืนกลับมาหาเราหลายต่อหลายครั้ง
ทุกครั้งที่มันกลับมาจะมาพร้อมกับรอยยิ้มของคนที่ยืมไป
บวกกับแสดงอาการเห็นด้วยว่าซาบซึ้งกับมันจัง
บางคนถึงกับมองว่าเราเองนั่นแหล่ะ คือหมีพูห์

.................
ครั้งนึง เคยแนะนำให้หลานตัวดียืมไปอ่าน
เธอส่งกลับมา แล้วบอกว่า
"หมีพูห์ในหนังสือไม่เห็นสนุกเลย ในวีดีโอสนุกกว่า"
แล้วเธอก็กอดตุ๊กตาพาวเวอร์พัฟเดินจากไป
ทั้งๆที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นแล้วนะนั้น
อือม์..ก็เป็นครั้งเดียวที่ดันเอาหนังสือไปให้คนที่ไม่อ่านหนังสือยืมน่ะ
เพียงเพราะเห็นว่าหลานสะสมตุ๊กตาหมีพูห์ไว้เยอะ ก็เลยคิดไปเอง
ว่าเธออาจจะดีใจที่ได้รู้จักมันอย่างแท้จริง ได้รู้ว่ามันมีเนื้อใน
ที่ไม่ใช่แค่เพียงนุ่น หรือแค่ใบหน้าสีเหลือง
พร้อมตัวอักษร "P o o h" อยู่บนกระติกน้ำ
มันเป็นหมีที่งี่เง่าสมองเล็ก
แต่กลับมีโปสเตอร์
แสดงภาพมันกำลังบวกเลขอย่างชาญฉลาด..?
เอ..หรือมันจะสามารถเข้าใจโลกใบนี้ผ่านคณิตศาสตร์นะ?
แสบจริงๆเลย ที่หมีพูห์กลับไปเป็นเพียงแค่สัญลักษณ์บนสินค้า
ทั้งๆที่มันมีคุณค่าล้ำลึก มันสามารถจรรโลงหัวใจคนจำนวนมากได้
ทว่ามีค่ามากกว่าอย่างหาค่าไม่ได้
แต่กลับถูกความพยายามจากคนที่บูชาวัตถุบางจำพวก
เบียดบังท่านให้เหลือเป็นเพียงสัญลักษณ์ (ซึ่งก็ทำไม่สำเร็จ)
เพราะทองแท้ก็คือทองแท้วันยันค่ำ ไม่ว่าจะเป็นความนิยมในวัตถุ
หรือหน่วยงานจากประเทศมหาอำนาจใดๆไหนๆ ก็เปลี่ยนมันไม่ได้
ขอบคุณ คุณธารพายุ และทุกคนเลย
ที่แปลมันออกมาให้เราอ่านกันค่ะ
...
บ้านหลังสุดท้ายของผู้แย๊วโตหลิง

#1 By Milkyway.sk on 2006-10-19 03:42