ผู้แย๊วโตหลิง

เจ้าหมีงี่เง่า(Silly Old Bear)หรือ เจ้าหมีพูห์ ตอนนี้มันเป็นหมีปู่ไปแล้ว
เพราะครบรอบตีพิมพ์(หรือวางจำหน่ายนี่แหล่ะ)มาถึง 80 ปี
เมื่อ 14 ตุลาคม นี้เอง แต่ทำไมเราเห็นแต่ดีสนี่ย์(อเมริกา)ฉลองหว่า?

search ยังไงที่ฝั่งอังกฤษก็เห็นมีแต่ใน BBC.
แถมลงรูปที่เป็นแบบฉบับของดีสนี่ย์ด้วย..
หรือว่าที่เราหลงดีใจกับการฉลองนั้น
แท้จริงมันเป็นเพียงการตลาดของดีสนี่ย์ออนไอซ์เท่านั้นเองหรือ?

เราหลงรักวรรณกรรมเรื่อง Winnie-the-Pooh และ
The House at Pooh Corner อย่างมาก
โดยแต่ก่อนเคยรู้จักชื่อเสียงมาบ้างแล้วในแบบฉบับของดีสนี่ย์นั่นแหล่ะ
ในตอนแรกเราเห็นมันเป็นเพียงการ์ตูนที่เป็นอิมเมจของสินค้า
เหมือนแมวคิตตี้ กบเคโระ ฯลฯ

มันไม่ได้ต่างอะไรไปจากมิกกี้เมาส์เลย
(เต็มที่ก็มีวีดีโอการ์ตูนประกอบพอให้มีเรื่องราว)
ซึ่งเราก็ไม่ได้ชอบหมีพูห์แต่อย่างใด แต่ก็สงสัยมานานแล้ว
ว่าทำไมมันถึงมีชื่อเสียงนัก...

จนวันนึงชะตาชีวิตก็พาให้ไปพบหนังสือแปลเล่มหนึ่ง
บนชั้นวางในร้านดอกหญ้าสาขาชั้นห้าเซ็นทรัลปิ่นเกล้า
(ตอนนี้เปลี่ยนเป็นร้านนายอินทร์ไปแล้ว)
วันนั้นเองที่เราได้รู้จักกับเนื้อแท้ของ"หมีงี่เง่า"ตัวนี้และเพื่อนๆ
ที่แทบจะมีคาแรกเตอร์แบบนี้อยู่จริงบนโลกเสียด้วยซ้ำ

ภาพวาดของคุณ E.H.Shepard
ที่แม้จะดูไม่เหมือนตุ๊กตาตัวจริงของคริสโตเฟอร์(โรบิน)
แต่มันกลับตรงกับอารมณ์
และบุคลิกของพวกมันที่อยู่ในใจเรายังไงอย่างงั้น

ไม่น่าเชื่อว่าหมีตัวนี้ จะมีอะไรมากไปกว่าการตลาด...

ประทับใจมันตรงนี้แหล่ะ ยิ่งได้อ่าน ยิ่งประทับใจ
เราไม่เคยหัวเราะกับหนังสือเล่มไหนอย่างนี้มาก่อน
เราเคยขำกลิ้งกับหนังสือพี่โน๊ตอุดมนะ
แต่รอยยิ้มและเสียงขำจากการอ่านหมีพูห์นั้น..
มันต่างไปโดยสิ้นเชิง

เราได้สึกถึงความรักลูกชาย(Christopher Milne)
ของผู้ประพันธ์(A. A. Milne)นะ
แต่นึกไม่ออกหรอกว่ารักมากแค่ไหน ถึงได้เล่านิทานเป็นเรื่องราว
จากตุ๊กตาของคริสโตเฟอร์ได้ขนาดนี้

ตอนที่เราอ่านจบ ไม่ใช่ว่าได้แค่ขำๆหรอกนะ
สิ่งที่รู้สึกคือ ถูกจรรโลงจนหัวใจมันพองโต
กับบางสิ่งที่คล้ายความรักที่เราไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร..
แค่รู้ว่ามันยิ่งใหญ่มาก,

ความซื่อบริสุทธิ์
ที่แม้แต่คนกร้านโลกแล้วก็ยังกลับสัมผัสมันได้,

ความเชื่อในฝันที่มันใกล้เคียงกับความจริงอย่างแยกไม่ออก
แต่ปราศจากอันตรายใดๆที่จะเชื่อ และปรัชญาสุดล้ำลึกบางอย่าง
ที่แฝงตัวไว้แทบจะทุกตัวอักษรและลายเส้น

เป็นหนังสือที่เราแนะนำให้กับทุกคนที่เราชอบเลยนะ
มันถูกยืมไป และคืนกลับมาหาเราหลายต่อหลายครั้ง
ทุกครั้งที่มันกลับมาจะมาพร้อมกับรอยยิ้มของคนที่ยืมไป
บวกกับแสดงอาการเห็นด้วยว่าซาบซึ้งกับมันจัง
บางคนถึงกับมองว่าเราเองนั่นแหล่ะ คือหมีพูห์
.................

...